For Read Your Language click Translate

Follow by Email

17 May 2014



Ancient Tamil literature speaks of three Tamil Sangams (Tamil Cankam or Tamil Academies). First two Sangams were devoured by the sea during Tsunami catastrophes and the third academy was established at Madurai. We have enough literary materials to confirm the third academy. But the other two were doubted by several scholars because of some unbelievable claims. Even about the third academy there are some unsolved puzzles. Let us look at the facts first. The total years given for all the three academies are 10,040 years!

From the third and the last Sangam we have over two thousand poems composed by over 470 poets. This is grouped as Ten Idylls and Eight Anthologies and classified as Sangam Tamil literature. But according to the legend only 49 poets formed the third Tamil Sangam or academy. So we do not know who the academic members were and who just poets were. There was another Dravida Sangam established by a Jain scholar known as Vajranandhi in 470 AD. Was it part of the Tamil Sangam or was it a Sangam for Jain Tamil scholars? The later works like Tiruvilaiyadal Puranam talks about rivalries and fights among Sangam poets and Shiva had to come to the rescue of genuine poets. But this division was not mentioned in the old Tamil literature.

Existence of third Tamil Sangam in Madurai was confirmed by Appar Thevaram and Andal Tiruppavai.  Appar not only refers to Tamil Sangam but also refers to a popular episode of a poor poet called Dharumi and his clash with Nakkeerar.  Over forty of Sangam poets had the prefix Madurai in their names.
Two Tsunamis
Since there were at least two references to Tsunamis and four references to earth quakes in Sangam Tamil and post Sangam Tamil verses we can be sure of some natural catastrophes. The reason for the doubts about their existence came from the big number of kings, big number of poets they sponsored and the years the kings ruled. If we take those years as exaggerated or coded language then we can reconcile the contradictions.

Adirakku Nallar, the commentator of Tamil epic Cilappatikaram had given the geography of the Tamil Land that was devoured by the sea. He wrote that there were seven big areas and each one was divided into seven smaller areas. Seven is a sacred number for Hindus and this type of land division is already in Hindu mythologies. When the first Tamil Sangam at South Madurai went into the sea ,they moved south and established the second academy at Kapatapuram. When that was also devoured by the sea they moved further south and established the third Tamil Sangam in modern Madurai. During the second academy Tolkappiyam was written by Tolkappiyar. At present Tolkappiyam  is the oldest available Tamil work, which is grammar book. Scholars date it to first century BC or AD. Some kings and poets who were part of First (Murinjiyur Mudinagarayar) and Second Sangam wrote a few poems which are included in Sangam corpus of Tamil literature ( Panamparar, Kakkaipatiniyar).

Any student of linguistics will easily find out that their poems were not very old as claimed by the commentator. The language of Tolkappiyam and verses by Muda Thirumaran (King during second Tamil Sangam) and Murinjiyur Mudinagarayar (First Tamil Sangam)betray their age. The language was not very different from other Sangam poems. If we apply the thumb rule followed by Max Muller to date the Vedic literature (two hundred years for language changes) both Tolkappiyam and other Sangam works will be grouped under the same period. Tolkappiyar himself indirectly says that he compiled whatever materials available at that time. He adds in hundreds of places the journalist’s cliché “they say”, “it is said that”. This makes it clear that he was not the one who wrote every bit of the book, but it was only a compilation. If we go by his language we can’t put him back any further than first century. His colleague Panamparar wrote the introduction (prefatory verse) for his treatise. His language was not archaic either.

The commentator of “Iraiynar Agapporul” gives a full account of the three Tamil Sangams .In the background of this linguistic evidence and in the absence of any historical proof, the claim that the  First Tamil Sangam existed for 4400 years under  89 kings and 4449 poets composed poems wont command any credibility. It is the same story about Second Tamil Sangam which existed for 3750 years  under  59 kings and 3700 poets. The third Tamil Sangam existed for 1850 years.
The book Tolkappiyam was launched in the royal court of Nilam Tharu Thiruvil Pandya under the chairmanship of Athakottu Asan (Teacher of Athankodu, a village in Kanyakumari District) who was well versed in the four Vedas. According to legends both Tolkappiyar and the teacher Athankottu Asan were Brahmins. It wouldn’t surprise anyone because the highest contribution in Sangam corpus of 2000 + poems was from the Brahmin poets such as Kapilar ,Paranar, Mamulanar, Nakkiran ,Uruththiran Kannan (Please read my article “No Brahmins, No Tamil”). The name “Kapatapuram” (place of second Tamil Sangam) and the word “Sangam” are all pure Sanskrit words. Tolkappiyam has three chapters. Many scholars consider the third chapter to be a later addition.

Another word that betrays Tolkappiyam is “ADHIKARAM”. This Sanskrit word is used in Tirukkural of fourth or fifth century AD and CilappADIKARAM of same period (The Kannaki-Kovalan story happened in second century ,but the language of Cilappadikaram is definitely Post Sangam i.e after third century AD). Tolkappiyam is divided into three chapters and they are also classified as ADIKARAMS: Ezuththu/alphabet, Sol/word and Porul/worldly matters ADHIKARAMS. So we can put Tirukkural, Cilappadikaram and Tolkappiyam in the same period. But one must remember the date of writing and the date of events or grammar rules are different. Tamils very often get confused with the script and the language and the event and the actual date of putting it in writing.

To solve the puzzle of big numbers, one scholar suggested to divide the numbers by 37, saying that Jains were obsessed with this number.  Then we will get 120,100 and 50 for the first, second and third Tamil Sangam respectively. People can question this method. They will ask why 37 number. What has it got to do with the Tamil Sangam. Even when we do it, it won’t go well with the number of kings and poets, which is very high again.
Patanjali, the author of Mahabhasyam followed a simple solution when Ramayana said that Lord Rama ruled for several thousand years. He simply divided that big number by 365 and arrived at the figure of 28 years for Rama. Any one would believe that Rama ruled for 28 years. We may also follow Pathanjalis scientific method and divide the years 10040 by 365 and arrive at 270 years.
Another problem with the previous two Tamil Sangams is the books attributed to those Sangams. They are pure Sanskrit names such as Maa Puranam, Bhuta Puranam, Pancha Marapu, sikandiyam, Kuna nul, Thakadur Yaththirai etc. When the last Tamil Sangam didn’t have many Sanskrit names how come the previous one’s had so many Sanskrit names for the books would be a valid question.

I suggest the following solution; once again it cannot be explained logically:
If we divide the number of years of three Tamil Sangams by 37 we arrive at 120,100 and 50=270 years.  This is possible for three Tamil academies. If you add the kings number 89 (8),59 (5) and 49(4)  after dropping 9 we arrive at 17. If anyone asks why should we drop nine and add only single digits there is no logical answer. Since we believe that they have used coded language,  we do it.

First Sangam                Second                          Third
Years 4440             3700                        1850
Kings 89                 59                       49
(If we drop number 9 the total will be (8+5+4=17). 17 kings ruling for 270 years is acceptable to historians)
Poets 4449               3700                          449
(Though the number of poets is huge there is nothing wrong in accepting it as the total number of scholars in the country )
Academy Members 549        69                     49

By using the methods used by Patanjali and Maxmuller we can arrive at a reasonable figure for the three academies.( I have written another article about the Tsunamis and Earth quakes that affected ancient Tamil Nadu and the Tamil Academies).

3 தமிழ் சங்கங்கள்: கட்டுக்கதையா? உண்மையா?

(படத்தில் புலவர் தருமியும் இறையனாரும்)                                                          தலை, இடை, கடை என மூன்று தமிழ் சங்கங்கள் இருந்தன என்றும் அவைகளில் முதல் இரண்டு சங்கங்கள் கடலுக்குள் போய்விட்டன என்றும் படிக்கிறோம். இந்த சங்கங்கள் பற்றி இறையனார் களவியல் உரை கூறுவது மிகைப் படுத்தப் பட்ட செய்தியாக உள்ளது. கடைசி தமிழ் சங்கத்துக்கு நிறைய ஆதாரம் இருந்தாலும் அதைப் பற்றியும் விடைகாண முடியாத பல புதிர்கள் உள்ளன. பாணிணீயத்துக்கு உரை எழுதிய பதஞ்சலி மஹரிஷியின் அணுகு முறையையும் வேதத்தை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்த மாக்ஸ்முல்லர் பின்பற்றிய முறையையும் பயன்படுத்தி ஒரு விடை காண்பதே இக் கட்டுரையின் நோக்கம்.

தமிழ் மொழியை வளர்க்க, பாண்டிய மன்னர்கள், தமிழ் சங்கங்களை நிறுவிப் புலவர்களை ஆதரித்து வந்தனர். தென் மதுரையில் இருந்த முதல் சங்கம் சுனாமிப் பேரழிவில் கடலுக்குள் போனது. பின்னர் கபாடபுரத்தில் இரண்டாம் தமிழ் சங்கம் இருந்தது. மற்றொரு சுனாமி பேரலை ஏற்படவே அதையும் கடல் விழுங்கியது. பின்னர்தான் மூன்றாம் தமிழ்சங்கம் கூடல் மாநகர் என்றும் ஆலவாய் என்றும் அழைக்கப்படும் மதுரை மாநகரில் அமைக்கப் பட்டது.

மதுரையில் கடைச் சங்கம் இருந்ததற்குப் பல சான்றுகள் இருக்கின்றன. சங்கத் தமிழ் புலவர் பெயர்களில் நாற்பதுக்கும் மேலான பெயர்கள் மதுரை என்ற அடைமொழியுடன் துவங்குகிறது. திருவாசகம், திருக்கோவையாரில் “தண்ணார் தமிழ் அளிக்கும் தண் பாண்டி நாட்டான்” பற்றிய குறிப்புகள் வருகின்றன. அப்பரும் ஆண்டாளும் சங்கத் தமிழ் என்ற சொற்களைப் பயன்படுத்துகின்றனர். தருமி திருவிளையாடல் கதையையும் தமிழ் சங்கத்தையும் ஒரே பாடலில் அப்பர் குறிப்பிடுகிறார். பிற்காலத்தில் வந்த செப்பேடுகளில், கல்வெட்டுகளில் சங்கம் பற்றிய குறிப்புகள் உள்ளன. திருவிளையாடல் புராணத்தில் நக்கீரர்- சிவ பெருமான் மோதல், சங்கப் புலவர்களிடையே ஏற்பட்ட போட்டி, பூசல், பொறாமை பற்றியும் பல கதைகள் உள்ளன.
நமக்கு இப்பொழுது கிடைத்துள்ள சங்க நூல்கள் 18. அவை பத்துப் பாட்டும் எட்டுத் தொகையும் ஆகும். 2000 க்கும் அதிகமான பாடல்கள் அதில் உள்ளன. 470 புலவர்களுக்கு மேல் அவைகளைப் பாடியுள்ளனர்.
தமிழ் கெழுகூடல் (புறம் 58), என்றும் தமிழ் வையை தண்ணம்புனல் (பரி 6-60) என்றும் “தமிழ் நிலை பெற்ற தாங்கரு மரபின் – மகிழ் நனை மறுகின் மதுரை (சிறுபாண்) என்றும் சங்கப் பாடல்களில் படிக்கிறோம்.

கடைச் சங்கம் பற்றி எழும் கேள்விகள் இவைதாம்:
இறையனார் களவியல் உரையில் 49 சங்கப் புலவர்கள் இருந்ததாகக் கூறப்படுகிறது. ஆனால் சங்கப் பாடல்களை 470 க்கும் மேலானோர் பாடியுள்ளனர். இவர்களில் யார் அசல்-ஒரிஜினல் சங்கப் புலவர்கள் என்று தெரியவில்லை. ஊமைப் பையன் ஒருவன் முன்னால் பாடச் செய்து அவன் யார் பாட்டுக்கு உருகுகிறானோ அவர்களே உண்மைப் புலவர்கள் என்ற டெஸ்டில்-சோதனையில் கபிலர், பரணர், நக்கீரர் ஆகியோர் தேறியதாக திருவிளையடல் புராணம் கூறும்.
கி.பி. 470 ஆம் ஆண்டில் வஜ்ரநந்தி என்ற சமண மதத் துறவி தலைமையில் திராவிட சங்கம் என்ற ஒரு சங்கம் இருந்ததாக சமண வட்டாரம் கூறும். அது யார் சங்கம்? தமிழ் சங்கமா? சமணர் தமிழ் சங்கமா? போட்டி, பூசல் பொறாமை இருந்தது உண்மையா? திருவள்ளுவரையும் திணறடித்ததாக தி. வி. புராணம் கூறும் செய்திகள் உண்மையா? இவை எல்லாம் விடை காணப் படவேண்டிய கேள்விகள்.

இவைகளை விட நம்ப முடியாத, பிரமிக்க வைக்கும் செய்திகள் முதல் இரண்டு சங்கங்களைப் பற்றியவை ஆகும். மொத்தம் மூன்று சங்கங்களும் சேர்ந்து 10,040 வருடங்கள் இருந்ததாக களவியல் உரை கூறும். அது மட்டுமல்லாது அந்தக் காலத்தில் இருந்த அரசர் எண்ணிக்கை, புலவர் எண்ணிக்கை முதலியனவும் பெரிய தொகையாக உள்ளன. இவைகளை உறுதிசெய்ய வேறு எந்த வரலாற்று ஆதாரமும் இல்லை. மொழியியல் ரீதியில் இவை சாத்தியமும் இல்லை.
தலைச் சங்கம் 4440 ஆண்டுகள் இருந்ததாகவும் இடைச் சங்கம் 3750 ஆண்டுகள் இருந்ததாகவும் கடைச் சங்கம் 1850 ஆண்டுகள் இருந்ததாகவும் மொத்தம் மூன்று தமிழ் சங்கங்களும் 10040 ஆண்டுகள் இருந்ததாகவும் இறையனார் களவியல் உரை கூறும். முதல் சங்கத்தில் இருந்த முரிஞசியூர் முடிநாகராயர் பாடல் புறநானூற்றில் உள்ளது. இரண்டாம் தமிழ் சங்க நூலான தொல்காப்பியமும் நமக்குக் கிடைத்துள்ளது. முடிநாகராயர், தொல்காப்பியர் ஆகியோரின் மொழிநடை சங்கப் பாடல்களின் மொழிநடையை ஒத்து உள்ளன. ஆகையால் மொழி இயல் ரீதியில் இவற்றை சங்கப் பாடல் காலத்தில்தான் வைக்க முடியும். மிகவும் பின் போடவோ முன் போடவோ முடியாது.

மாக்ஸ்முல்லர், ரிக் வேதத்தின் காலத்தைக் கணக்கிட குத்து மதிப்பாக ஒரு உத்தியைக் கையாண்டார். ஒரு மொழியின் நடை மாற இரு நூறு ஆண்டுகள் ஆகும் என்று கணக்கிட்டு சம்ஹிதை, பிராமண, ஆரண்யக இலக்கியங்களுக்கு தலா 200 ஆண்டுகள் வீதம் ஒதுக்கி, உலகின் பழைய மத நூலான ரிக் வேதத்தை யாரும் கி. மு 1200 க்குக் குறைத்து மதிப்பிட முடியாது என்று கூறினார். பெரும்பாலான அறிஞர்கள் அவர் கூற்றை ஏற்றனர். அதே விதியை தமிழுக்குப் பயன்படுத்தினால் முதல், இரண்டாம், மூன்றாம் சங்கங்களை 200 ஆண்டு கால கட்டத்துக்குள்தான் வைக்க முடியும்.

தொல்காப்பியர் ஒரு அந்தணர் என்றும் அவர் நூல் “நான்மறை முற்றிய” ஒரு ஆச்சார்யர் தலைமையில் நிலந்தரு திரு வில் பாண்டியன் அவையத்துள் நிறைவேறியதாகவும் பழந்தமிழ் நூல்களும் உரை ஆசிரியர்களும் எழுதிச் சென்றுள்ளனர். மாக்ஸ்முல்லரின் மொழி மாற்ற விதியைத் தமிழுக்குப் பயன்படுத்தினால் திருக்குறள், சிலப்பதிகாரம் முதலியன நாலாம் ஐந்தாம் நூற்றண்டில் வந்துவிடும்.
அதிகாரம் என்னும் சொல்
மற்றொரு கேள்விக்குறிய வட மொழிச் சொல் “அதிகாரம்” ஆகும். திருக்குறளில் 133 அதிகாரங்கள் உள்ளன. சிலப்பதிகாரத்தின் பெயரில் அதிகாரம் உள்ளது. தொல் காப்பியத்தில் எழுத்து, சொல், பொருள் அதிகாரங்கள் உள்ளன. இவை மூன்றும் ஒரே காலத்தில் எழுந்த நூல்களோ என்ற ஐயப்பாட்டை இந்த சொல் எழுப்பும்.

தொல்காப்பியத்தின் பொருள் அதிகாரம் பிற்சேர்க்கை என்றும் தொல்காப்பியத்தின் காலம் கி.மு அல்லது கி.பி. முதல் நூற்றாண்டு என்றும் பெரும்பாலான ஆராய்ச்சியாளர்கள் ஒப்புக்கொள்வர்.
இதில் ஒரு முக்கிய விஷயத்தை நினைவில் கொள்ளவேண்டும். ஒரு நிகழ்ச்சி நடந்த காலம் வேறு. அதை பதிவு செய்த காலம் வேறு. சிலப்பதிகார நிகழ்ச்சிகள் நடந்தது இரண்டாம் நூற்றாண்டு. ஆனால் எழுத்தில் வடித்தது 4 அல்லது 5 ஆம் நூற்றாண்டு. தொல்காப்பிய விதிகள் மிகவும் பழம் தமிழ் விதிகள். அவைகளை தொல்காப்பியர் தொகுத்தளித்த காலம் பிற்காலம். அவரே நூற்றுக் கணக்கான இடங்களில் “என்ப: என்று கூறுவதிலிருந்து அவர் தொகுத்தவரே அன்றி முழு நூலையும் எழுதியவர் அல்ல என்பது புலப்படும். அவருக்கு 4 அல்லது 5 நூற்றண்டுகளுக்கு முன்னரே தமிழ் இலக்கண வடிவம் பெற்றிருக்கலாம். அகத்தியம் உள்பட வேறு பல இலக்கண நூல்கள் அவருக்கு முன்னரே இருந்தன.

முதல் இரண்டு சங்கங்களின் நூற் பட்டியலைப் பார்த்தால் பல நூல்கள் முழுக்க முழுக்க சம்ஸ்கிருதப் பெயர்களாக உள்ளன (பஞ்ச மரபு, பூத புராணம், மா ப்புராணம், தகடூர் யாத்திரை, பஞ்ச பரதீயம் –இன்னும் பல)
உலகின் முதல் இலக்கண புத்தகத்தை எழுதிய மாமேதை பாணிணியின் அஷ்டாத்யாயிக்கு உரை கண்ட பதஞ்சலி கி.மு இரண்டாம் நூற்றாண்டச் சேர்ந்தவர். பாணிணியை பகவான் பாணிணி என்று தெய்வ நிலைக்கு உயர்த்தியவர். ராமயணத்தில் ராமர் பல ஆயிரம்ஆண்டுகள் வாழ்ந்தார் என்பதை நம்பாத பதஞ்சலி, அந்த ஆண்டுகளை 365 ஆல் வகுத்து ராமர் 28 ஆண்டுகள் ஆட்சி புரிந்தார் என்று விஞ்ஞான முறையில் விடை கண்டுள்ளார். இதே உத்தியை முச் சங்கங்களுக்கும் பயன் படுத்தினால் ஓரளவுக்குத் திருப்தியான விடை கிடைக்கிறது.

முதல் மூன்று சங்கங்களுக்கான ஆண்டுகளை 37ஆல் வகுத்தால் 120+100+50= 270 ஆண்டுகள் கிடைக்கும் ஆக மூன்று சங்கங்களும் 270 ஆண்டுகள் இருந்தன என்பதை மொழியியலும் ஏற்கும். முடிநாகராயர் (முதல் சங்கம்), தொல்காப்பியர், பனம்பரனார், காக்கைபடினியார், முடத்திருமாறன் (இரண்டாம் சங்கம்), ஏனைய 470+ புலவர்களின் (மூன்றாம் சங்கம்) மொழி நடை ஆகியன ஏறத்தாழ ஒன்றே. ஆனால் ஒரு கேள்வி எழும். எதற்காக 37 ஆல் வகுக்க வேண்டும்? இந்த எண்கள் சமணர்களின் கண்டு பிடிப்பு என்றும் அவர்களுக்கு 37 எண்ணின் மேல் ஒரு காதல் என்றும் சில ஆய்வாளர்கள் வாதிட்டனர். இது ஒரு திருப்தியான விட இல்லைதான். ஆனால் மொழி நடைக்குப் பொருத்தமாக இருக்கிறது. இதை ஏற்றால் பெரும் எண்ணிக்கை மன்னர்கள், பெரும் எண்ணிக்கை புலவர்களை எப்படி நியாயப் படுத்துவது என்ற கேள்வி எழும். இதற்கும் வலியச் சென்றே விடைகாண வேண்டும். அந்த மன்னர்களின் எண்ணிக்கையில் ஒன்பது என்ற இலக்கத்தை விட்டாலோ அல்லது ஒற்றைப் படை எண் ஆக்கினாலோ ஓரளவுக்கு நம்பத்தகுந்த விடை கிடைக்கும். ஏன் இப்படிச் செய்ய வேண்டும் என்று கேட்டால் இவைகளை எல்லாம் எழுதியவர்கள் பொய் சொல்லும் நோக்கத்தோடு எழுதவில்லை ஏதோ நமக்கு ஒரு புதிர் போட “சங்கேத” மொழியில் (coded language) எழுதி வைத்துள்ளார்கள் என்றுதான் சொல்ல முடியும்.

இதோ கணக்குப் பட்டியல்:
முதல்                      இரண்டாம்                மூன்றாம்
ஆண்டு 4440               3700                   1850
மன்னர் 89                       59                       49
(மன்னர் எண்ணிக்கையில் 9 என்பதை விட்டால் 17 மன்னர்கள் வரும் (8+5+4=17). 17 மன்னர்கள் 270 ஆண்டுகள் ஆள்வதை உலகம் ஏற்கும்)
புலவர் 4449                  3700                          449
(இதை அந்த நாட்டில் இருந்த மொத்த தமிழ் புலவர்களின் எண்ணிக்கையாக ஏற்பதில் தடை ஏதும் இல்லை)
சங்க உறுப்பினர் 549       69                     49

இவ்வளவு விஷயங்களும் சங்கம் என்று ஒன்று இருந்ததை நன்கு உறுதி செய்கிறது. ஒன்றுமே இல்லாமல் அடியார்க்குநல்லாரும் இறையனார் களவியல் உரை கண்டவரும் எழுதியிருக்க மாட்டார்கள். கடல் கொண்ட தமிழ்நாடு, லெமூரியா கண்டம் போன்ற விஷயங்களை “சங்க இலக்கியத்தில் கடல் கோள் (சுனாமி )” என்ற கட்டுரையில் எழுதியுள்ளேன். (It was published In August 2006 in Ulaka Thamaizar Peramaippu Souvenir,Salem,Tamilnadu)